എന്റെ മരണം

എന്റെ മരണം ഒരുപക്ഷേ നിങ്ങളറിയാതെ പോയേക്കാം....

അതറിയാതെ എന്റെ നമ്പറിലേക്ക് നിങ്ങൾ ഇടക്കിടക്ക് മെസ്സേജ് അയച്ചേക്കാം....

ഇടക്കെല്ലാം തുറന്നുനോക്കാത്ത മെസ്സേജ് കണ്ട് എന്നെ തെറി പറഞ്ഞേക്കാം...

ചിലപ്പോഴെല്ലാം ഒറ്റക്കിരിക്കുമ്പോൾ എന്നെ നിങ്ങളോർത്തേക്കാം...

അപ്പോളെന്റെ വിളിച്ചാൽ കിട്ടാത്ത നമ്പർ നിങ്ങളെ നോക്കി പല്ലിളിച്ചേക്കാം...

പതിയെ വളരെ പതിയെ ഒരു നെടുവീർപ്പെനിക്കുവേണ്ടി പൊഴിഞ്ഞേക്കാം...

ഒടുവിൽ നിങ്ങടെ ഫോണില് ഞാനൊരു നോട് റീച്ചബിൾ കോണ്ടാക്ട് ആയി മാറിയേക്കാം....

അപ്പോൾ ചിലപ്പോൾ ഞാനെന്റെ ശവം മറ്റൊരാൾക്ക് പകുത്തു നൽകുകയാവും....

നിന്റെ ഓർമ്മ

നിന്നെ ഞാൻ ഓർക്കാറില്ല....

ഇതെഴുതുമ്പോൾ പോലും

നിന്നെ ഞാൻ ഓർത്തിരുന്നില്ല!!!

ദൂരം

കണക്കുകൂട്ടലുകളിൽ

എപ്പോഴും

പിഴച്ചത്

നിന്നിലേക്കുള്ള

ദൂരമായിരുന്നു....

പ്രണയകാവ്യം

നീയറിയാതെപോയ

ആ

പ്രണയകാവ്യമായിരുന്നു

ഞാനെഴുതിയതിൽ

ഏറ്റവും മികച്ചത്...

രാത്രികൾ

പല രാത്രികളിലും ഒരുപാട് നിന്നെക്കുറിച്ചെനിക്ക് വാതോരാതെ പറയാൻ തോന്നാറുണ്ട്....

പറയാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴെല്ലാം നീ 

വന്നെന്റെ കഴുത്തിൽ നിന്റെ നീണ്ട

 ചുവന്ന ക്യൂട്ടക്‌സ് ഇട്ട വിരലുകൾ ആഴ്ത്തി 

എന്റെ ശ്വാസത്തെ തടയാറുണ്ട്....

അപ്പോഴെല്ലാം നിന്റെ ഉണ്ട കണ്ണുകളിൽ കാണുന്ന തുടിക്കുന്ന പ്രണയത്തിന്റെ അഗാഥതയിൽ ഞാൻ മുങ്ങി മരിക്കാറുണ്ട്....

ആത്മാവ് സ്വതന്ത്രമായി പറക്കുമ്പോൾ നിന്റെ തണുത്ത കൈകളിൽ എന്റെ ദേഹം വിറക്കുമ്പോൾ പെട്ടന്ന് നേരം പുലരാറുണ്ട്....

അവസാനം കണ്ണുകളിൽ പ്രകാശം വന്ന് ചുംബിക്കുമ്പോൾ മാത്രമാണ് നീ....

നീ വെറുമൊരു സ്വപ്‌നമാണെന്ന്‌ ഞാനറിയുന്നത്....

പക്ഷേ അപ്പോഴും നിന്റെ നീണ്ട ചുവന്ന ക്യൂട്ടക്‌സ് ഇട്ട വിരലുകളുടെ പാട് എന്റെ കഴുത്തിൽ ബാക്കിയാകാറുണ്ട്.....