നിള

ഇനിയുമിങ്ങനെ ഞാൻ നിന്നിലേക്ക് ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്....
ഇടമുറിയാതെ പെയ്‌തൊരിടവപ്പാതിയിൽ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന നിളപോലെ...

നിശബ്ദം വരണ്ടുണങ്ങിയ..അഗ്നിപഥത്തിൽ വിണ്ടുകീറിയ... ഹൃദയം തകർന്ന...
ഒരിറ്റു ജീവനായി ...ഒന്നുറക്കെ തൊണ്ടപൊട്ടിയലറാൻ പോലുമാകാതെ...
ദേഹം കാർന്നെടുത്തു നിങ്ങൾ കെട്ടിയ കൊട്ടാരങ്ങളെ സാക്ഷിയാക്കി... ഇടറാതെ ഒന്നൊഴുകാതെ ഇന്നും പതിയെ മരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കെയായിരുന്നു....

നദി

ആത്മ നൊമ്പരങ്ങൾ അത്രമേൽ ആഴത്തിൽ-
വേരാഴ്ന്നിറങ്ങിയിട്ടും....
ഹൃദയധമനികൾ അറുത്തുമാറ്റിയിട്ടും....
നിന്നിലേക്ക് പടർന്ന്-
നിന്നിലലിഞ്ഞില്ലാതെയായിട്ടും...
നിശബ്ദം ചലിച്ചിരുന്ന സമയചക്രത്തെ-
പ്പിന്നിലാക്കി നിന്നിലേക്കുമാത്രം ഒഴുകിയിറങ്ങിയിരുന്നൊരു
നദിയുണ്ടായിരുന്നു...
ഒരിക്കലും വറ്റാതെ.. കണ്ണാടിപോലെ തിളങ്ങിയിരുന്നൊരു നദി...
ഇന്നീ വേനലിൽ നിന്റെ ഓർമ്മകളുടെ താപത്തിൽ വരണ്ട്-
ഒഴുക്കുനിലച്ചൊരു നദി ....
ഇനിയൊരിടവപ്പാതിക്കുവേണ്ടി കാത്തിരുന്ന്
മൃതിയടഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കെയാണ്..

കനൽ

ചാരം മൂടി -
കാറ്റുവീശാതെ-
ഇരുട്ടറിയാതെ -
കാത്തുവെച്ചൊരു കനലുണ്ട്,
തിളച്ചുമറിഞ്ഞിരുന്ന സിരകളുടെ ബാക്കിപത്രമായ്...
ഒഴുകിയിറങ്ങിയ വിയർപ്പിനോർമ്മക്കായ് ...
അവളുടെ തീയിനാൽ കൊരുത്തൊരു കനൽ..
ഇന്നും അണയാതെ...അഗ്നിബാഷ്പങ്ങൾ ചോർന്നുപോകാതെ
കാത്തുവെച്ചിട്ടുണ്ട്...!

മൃതി....

പ്രണയത്തിന്റെ ഇലകൾ പൊഴിച്ച്
വിപ്ലവത്തിന്റെ ചുവന്ന പൂക്കൾ ചൂടിയ ഗുല്മോഹറിന്റെ താഴെ-
 ഒരു വിരഹത്തിന്റെ ഓർമക്കായി പകുതിയെരിഞ്ഞു മൃതപ്രാണനായി
തന്റെ അന്ത്യം കാത്തു കിടക്കുകയാണ് ആരുടെയൊക്കെയോ കാൽപ്പാട് പതിഞ്ഞൊരു ഹൃദയം.....

വിഭൂതി

ഇനി ഞാൻ അവളിലെന്നുന്മാദത്തെ തേടട്ടെ...
ഒരു വടക്കൻ കാറ്റാഞ്ഞു വീശട്ടെ...
തെക്കേത്തൊടിയിലെ ചെമ്പകം ഞെട്ടറ്റു വീഴട്ടെ...
മേഘക്കീറിൽ നിന്നൊരുതുള്ളി -
കണ്ണുനീരെന്റെ നെറ്റിയെ പൊള്ളിക്കട്ടെ...
ഹൃദയമിടിപ്പിൽ നിന്നൊരെണ്ണം താളം തെറ്റിയോടട്ടെ....
ആത്മാവെരിഞ്ഞു തീരട്ടെ...
മണ്ണ് തണുക്കട്ടെ...

നീയെന്നെ പ്രണയിക്കുന്നുണ്ടോ..?

ആന്റണിയുടെ വയലിനിൽ നിന്നും നിരാശഗാനം ഒഴുകി വരുന്നുണ്ട്...ജനുവരിയിലെ മഞ്ഞ്  ആ സന്ധ്യയെ പുതക്കാണെന്നവണ്ണം താഴേക്കിറങ്ങി വരുന്നു...ചെറിയ നനുത്ത കാറ്റടിക്കുന്നുണ്ട്...

ദൂരെ നിന്നും കറുത്ത ബ്ലൗസും ചുവന്ന സാരിയുമുടുത്തു ആ മഞ്ഞിനെ വകഞ്ഞു മാറ്റി വസന്തം കടന്നുവരുന്നുണ്ട്...

ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടുന്നു...നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പുകണങ്ങൾ പൊടിയുന്നു...

ആ ഗുൽമോഹറിന്റെ ചുവട്ടിലെ ഒറ്റബെഞ്ചിലെ അയാളുടെ കണ്ണുകൾ അവളുടെ ആ മായാവലയത്തിൽ എപ്പോഴേ അകപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു...
അവളുടെ ആ മുടിയിഴകൾ എത്ര കോതി വെച്ചാലും വീണ്ടും വീണ്ടും അനുസരണക്കേട് കാണിക്കുന്നുണ്ട്....
അവളുടെ കണ്ണുകൾ...അവളുടെ ആപ്പിൾ നിറമാർന്ന വിറക്കുന്ന ചുണ്ടുകൾ...മൂക്കിന്റെ തുമ്പിലെ വിയർപ്പുകണം...അവളുടെ ആ മണം!!
അവൻ കണ്ണുകളടച്ചു....

ആന്റണി പ്രണയഗാനം വായിക്കുന്നു...ഇളയരാജ മാജിക്കൽ!!

അവൻ കണ്ണുകൾ പതിയെ തുറന്നു...തൊട്ടുമുന്പിൽ അവൾ..
"ജോ..." വളരെ പതിയെ മൃദുലമായ് അവൾ വിളിച്ചു...
കണ്ണുകൾ ഇപ്പോഴും അവളുടെ മിഴിയിലെ കഥകൾ തേടുകയാണ്...

"ജോ.." അവൾ ഒന്നുകൂടി ശക്തിയായി അവന്റെ ചുമലുകളെ തട്ടി വിളിച്ചു...

"ഓ... സെലിൻ...നീ...നീ എപ്പോ വന്നു...?"
അവൻ അവന്റെ നിസ്സഹായാവസ്ഥ വെളിവാക്കി....
അവൾ പതിയെ മന്ദഹസിച്ചു...അവനരികിൽ ഇരുന്നു...
നിമിഷങ്ങൾ മൗനങ്ങളുമായി പ്രണയിച്ചു മരിച്ചു...
"ജോ... നീയെന്നെ പ്രണയിക്കുന്നുണ്ടോ...?"
വളരെ മൃദുലമായ് അവന്റെ മുഖം കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തവൾ ചോദിച്ചു....

വിശപ്പിന്റെ വിപ്ലവം

ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന.....
വരണ്ടുണങ്ങിയ.....
ഉറവ വറ്റിയ....
ഹൃദയ ധമനികൾക്കെന്നും
വിശപ്പുമാറ്റാൻ നൽകിയ
വിപ്ലവമായിരുന്നു
നീയെനിക്ക്!