ആന്റണിയുടെ വയലിനിൽ നിന്നും നിരാശഗാനം ഒഴുകി വരുന്നുണ്ട്...ജനുവരിയിലെ മഞ്ഞ് ആ സന്ധ്യയെ പുതക്കാണെന്നവണ്ണം താഴേക്കിറങ്ങി വരുന്നു...ചെറിയ നനുത്ത കാറ്റടിക്കുന്നുണ്ട്...
ദൂരെ നിന്നും കറുത്ത ബ്ലൗസും ചുവന്ന സാരിയുമുടുത്തു ആ മഞ്ഞിനെ വകഞ്ഞു മാറ്റി വസന്തം കടന്നുവരുന്നുണ്ട്...
ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടുന്നു...നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പുകണങ്ങൾ പൊടിയുന്നു...
ആ ഗുൽമോഹറിന്റെ ചുവട്ടിലെ ഒറ്റബെഞ്ചിലെ അയാളുടെ കണ്ണുകൾ അവളുടെ ആ മായാവലയത്തിൽ എപ്പോഴേ അകപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു...
അവളുടെ ആ മുടിയിഴകൾ എത്ര കോതി വെച്ചാലും വീണ്ടും വീണ്ടും അനുസരണക്കേട് കാണിക്കുന്നുണ്ട്....
അവളുടെ കണ്ണുകൾ...അവളുടെ ആപ്പിൾ നിറമാർന്ന വിറക്കുന്ന ചുണ്ടുകൾ...മൂക്കിന്റെ തുമ്പിലെ വിയർപ്പുകണം...അവളുടെ ആ മണം!!
അവൻ കണ്ണുകളടച്ചു....
ആന്റണി പ്രണയഗാനം വായിക്കുന്നു...ഇളയരാജ മാജിക്കൽ!!
അവൻ കണ്ണുകൾ പതിയെ തുറന്നു...തൊട്ടുമുന്പിൽ അവൾ..
"ജോ..." വളരെ പതിയെ മൃദുലമായ് അവൾ വിളിച്ചു...
കണ്ണുകൾ ഇപ്പോഴും അവളുടെ മിഴിയിലെ കഥകൾ തേടുകയാണ്...
"ജോ.." അവൾ ഒന്നുകൂടി ശക്തിയായി അവന്റെ ചുമലുകളെ തട്ടി വിളിച്ചു...
"ഓ... സെലിൻ...നീ...നീ എപ്പോ വന്നു...?"
അവൻ അവന്റെ നിസ്സഹായാവസ്ഥ വെളിവാക്കി....
അവൾ പതിയെ മന്ദഹസിച്ചു...അവനരികിൽ ഇരുന്നു...
നിമിഷങ്ങൾ മൗനങ്ങളുമായി പ്രണയിച്ചു മരിച്ചു...
"ജോ... നീയെന്നെ പ്രണയിക്കുന്നുണ്ടോ...?"
വളരെ മൃദുലമായ് അവന്റെ മുഖം കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തവൾ ചോദിച്ചു....
No comments:
Post a Comment