ഏകം

ഒന്നുമില്ലായ്മയുടെ ആഴങ്ങളുണ്ട്...

ചിന്തകൾക്ക് ഊളിയിടാൻ പറ്റാത്തവ...

വെളിച്ചമെത്തിനോക്കാത്തവ...

വിരഹതാപം തിളക്കുന്ന ഓർമ്മകൾ പുകയുന്ന അഗ്നി പർവ്വതങ്ങളുടെ ലാവ ഒഴുകുന്നയിടം...

ആത്മരതി പുൽകുന്നയിടം....

നിശബ്ദതയുടെ ഇടം...

ഞാൻ മാത്രമുള്ളയിടം...

മറവി

ഞാൻ നിന്നെ മറന്നുപോയാൽ....

നിന്റെ തൊടിയിൽ പൂത്ത ഒരു വെള്ളചെമ്പകം കൊണ്ടുവന്നെന്നെ ഉണർത്തണം...

അതിന്റെ മണം എന്റെ നാസികയിലൂടെ ഓർമ്മകളെ തഴുകിയുണർത്തുമായിരിക്കും...

എന്നിട്ടും ഓർത്തില്ലെങ്കിൽ...

ഞാൻ നിനക്കായ് എറിഞ്ഞു വീഴ്ത്തി കൊണ്ടുവന്നു തരാറുള്ള മൂവാണ്ടൻ മാങ്ങ ഉപ്പും മുളകും കൂട്ടി എന്റെ നാവിൽ വെച്ചു തരണം...

പിന്നേയും ഓർത്തില്ലെങ്കിൽ...

നമ്മളിരിക്കാറുള്ള കടവിൽ ആ ഒഴിഞ്ഞ തോണിയിൽ ഒരിക്കൽ കൂടി എന്റെ ഒപ്പം ഇരിക്കണം....

ഓർമകൾ ഇനിയും വന്നില്ലെങ്കിൽ...

ആ തോണിയിൽ വെച്ച് നിനക്ക് ഞാൻ നൽകിയിട്ടുള്ള ചുംബനങ്ങൾ കൊണ്ടെന്നെ പൊതിയണം...

എന്നിട്ടും സഖീ നീ മറവിയിലാണെങ്കിൽ...

അതെന്റെ മരണമാണെന്നറിഞ്ഞാലും.

കാലം...

എന്താണ് പെണ്ണേ നിന്റെ കണ്ണുകൾക്കിത്ര കാന്തികത....

എന്നെ എപ്പോഴും അതിലേക്കാകർഷിക്കുന്നു...ഞാൻ അവയിൽ അഭിരമിക്കുന്നു...

എപ്പോഴും നിന്റെ കണ്ണിൽ കഥകളാണ്...

വൈകീട്ടന്ന് ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ കണ്ടപ്പോ നിന്റെ കണ്ണിൽ തീയായിരുന്നു...

ശ്രീകോവിലിൽ തൊഴുതുമടങ്ങുമ്പോൾ നിന്റെ കണ്ണിൽ കടലായിരുന്നു...

വായനശാലയിൽ നീ അവസാനത്തെ പുസ്തകം കൊടുത്തുവരുമ്പോൾ ഞാൻ കണ്ടത് ഒരു ഇടവപ്പാതിയായിരുന്നു...

പിന്നെ നിന്നെ കാണുമ്പോൾ നിന്റെ നെറുകയിൽ സിന്ദൂരവും നിന്റെ മാറിലൊരാലിലതാലിയും കണ്ണിൽ ഒരു വേനലുമുണ്ടായിരുന്നു...

അവസാനം നമ്മൾ കണ്ടപ്പോൾ നിന്റെ കണ്ണുകളിൽ നീല നിറവും 

പറയാതെ പോയ പ്രണയവുമാണെന്റെ പ്രാണനേ...

ഇന്നും ഞാൻ കാണുന്നു നിന്റെ നീല കണ്ണുകൾ!!!

നിന്റെ മണം!

നിനക്ക് തെക്കേലെ പാമ്പിൻ കാവിന്റെ അടുത്തു പൂത്തു നിൽക്കുന്ന വെള്ള ചെമ്പകത്തിന്റെ മണമാണ്...

ഞാൻ പകർത്തിയെഴുതാൻ നിന്റെ കൈയ്യിൽ നിന്നും വാങ്ങാറുള്ള കണക്ക് പുസ്തകത്തിന്റെ ഒരോ ഏടിനും നിന്റെ മണമുണ്ടാകാറുണ്ട്...

നമ്മൾ ഒരുമിച്ചു നടന്നിരുന്ന അമ്പലകുളത്തിലേക്കുള്ള ഇടവഴിക്ക് നിന്റെ മണമായിരുന്നെന്നു

ഞാൻ ഇന്നറിയുന്നു....

അവസാനം നമ്മൾ കണ്ട അന്ന് നിനക്ക് മഞ്ഞളിന്റെ മണമായിരുന്നു!

നിന്റെ നിറം!

നിനക്ക് നീലനിറമാണ്...

ആകാശം പോലെ പരന്നുകിടക്കുകയാണ് നീ...

എന്നും നീ പെറുന്ന നക്ഷത്രകുഞ്ഞുങ്ങൾ എന്നെ കാണാൻ വരാറുണ്ട്...

അവ നിന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ എന്നോട് പറയാറുണ്ട്...

നിന്റെ കാർമേഘങ്ങൾ എന്നിൽ പെയ്തൊഴിയാറുണ്ട്...

അവയിലെന്റെ കണ്ണീര് ഞാൻ മറയ്ക്കാറുണ്ട്...

നീ പൊട്ടിച്ചെടുക്കാറുള്ള എന്റെ പട്ടങ്ങളിൽ നിനക്ക് ചുംബനങ്ങൾ കൊടുത്തയക്കാറുണ്ട്...

നിന്നെ ഞാൻ മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴെല്ലാം നിന്റെ ഇടിമിന്നലെന്നിൽ പതിക്കാറുണ്ട്...

ഒന്നിരുട്ടി വെളുക്കുമ്പോഴേക്കും നീ തെളിയാറുണ്ട്...

നിനക്ക് നീല നിറമാണ്!!

ലോകങ്ങൾ

രണ്ടു ലോകങ്ങൾ....

ഞാനും നീയും...

ഇരുളടഞ്ഞു പ്രകാശമില്ലാത്തതൊന്നും...

ഇരുളുപറക്കാത്തതൊന്നും...

പകുതി വെന്ത് മോക്ഷം കാത്തു കിടക്കുന്നിടമൊന്ന്...

ആകാശം നിറയെ സ്വപ്നങ്ങൾ ഉള്ളതൊന്ന്...

ശവംനാറിപ്പൂക്കൾ മാത്രം വിരിയുന്ന വസന്തമുള്ളിടമൊന്ന്...

പ്രതീക്ഷകളുടെ പൂക്കൾ വിടരുന്നിടമൊന്ന്...

വെറുപ്പ് മാത്രം വമിക്കുന്നിടമൊന്ന്...

ഒന്നിലോ പ്രണയം മാത്രം...

നിശ്ശബ്ദതയുടെ താഴ് വാരങ്ങൾ ഉള്ളിടമൊന്ന്...

ഒന്നിലോ സംഗീത സാന്ദ്രമായ സമുദ്രമുള്ളിടം...

ചോരക്ക് നീല നിറമുള്ളിടമൊന്ന്... ചോരക്ക് ചുവന്നിടമുള്ളതൊന്ന്...

മുന്നിൽ ശൂന്യത മാത്രമുള്ളിടമൊന്ന്..

മുന്നിൽ പ്രതീക്ഷകൾ മാത്രമുള്ളിടമൊന്ന്...

മൃത്യു കൂടെയുള്ളിടമൊന്ന്...

പുനർജ്ജനി കൂടെയുള്ളിടമൊന്ന്...

മറവിയില്ലാത്തിടമൊന്ന്...

നാളെയുള്ളിടമൊന്ന്...

ആഴങ്ങൾ

നീ ദൂരമാണെന്നറിയുക...

നക്ഷത്രകാതം നീളമുണ്ടെന്നറിയുക...

ഒരു സ്വപ്നത്തിന്റെ ആഴമുണ്ടെന്നറിയുക...

ആകാശത്തിന്റെ വ്യാപ്തിയുണ്ടെന്നറിയുക...

അവസാനം ഞാൻ പുൽകാനാഗ്രഹിക്കുന്ന

അന്ധകാരവും നീയാണെന്നറിയുക.

മരണത്തിൽ വിരിയുന്ന പൂക്കൾ

ഇതെന്റെ മരണമാണോ...?

ഇടനെഞ്ചു മിടിക്കുന്ന താളം എനിക്കിപ്പോൾ വ്യക്തമായി കേൾക്കാം...

വിരലുകളിൽ നീല നിറം പടരുന്നു...

കാലുകൾ മരവിക്കുന്നു...

കാഴ്ച്ചകൾ മങ്ങുന്നു...

എന്റെ കിടക്കയിൽ അഗ്നി വമിക്കുന്നു-

പുറം പൊള്ളുന്നു...

എന്റെ വിരക്തി എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നു...

എന്റെ സന്തോഷങ്ങൾ ആകാശം നിറയുന്നു...

എന്റെ ദുഃഖങ്ങളിൽ ഞാൻ മുങ്ങുന്നു, ശ്വാസം കിട്ടാതെ പിടയുന്നു...

എന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ പറന്നകലുന്നു...

എന്റെ ശബ്ദം തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങുന്നു...

എന്റെ രക്തം തണുക്കുന്നു...

മറവിയെന്നെ കാർന്നു തിന്നുന്നു...

എന്നെ നീ കാണുന്നു!